WARNING:

1.ใครที่ยังไม่ได้ดูหนังเรื่องนี้ แนะนำว่าอย่าอ่านเลยค่ะ เพราะมันจะสปอยและทำให้เสียอรรถรสมากกกกกกก

2.ฟิคชั่นเรื่องนี้ แต่งตามใจคนเขียนนะคะ ไม่เกี่ยวกับตัวหนังค่า

3.มันโคตรเวิ่นเว้อ หากอ่านไม่รู้เรื่องต้องขออภัย orzz

 

แนะนำ เปิดเพลงผ่านเลยไปฟังไปด้วยก็ดีนะคะ เผื่อจะซึ้งมากขึ้น (ฮา)

http://youtu.be/FQxxwd1JNKk

 

 

 

 

[FANFICTION] HOME ความรัก ความสุข ความทรงจำ Part.บ้านหลังที่สอง [บีม&เน]

 

 

 

(cr: แฟนเพจHOME ค่ะ)

 

 

 

 

 

               ในคืนสุดท้ายของชีวิตนักเรียนมัธยม เขาได้พบกับเด็กผู้ชายคนหนึ่ง

 

                เด็กผู้ชายคนนั้นมีชื่อว่า ‘บีม’ เป็นเด็กม.3 นักกีฬาบาสฯซึ่งเขาก็พอจะเคยเห็นหน้าอยู่บ้างเวลามีการแข่งบาสฯ แต่เขาก็ไม่เคยคิดสนใจเด็กคนนั้นเลย

 

 

                 แต่เพียงแค่คืนเดียว... คืนเดียวเท่านั้น ทั้งๆที่ไม่เคยรู้จักกันมาก่อน บทสนทนาประโยคแล้วประโยคเล่าก็ถูกยกขึ้นมาพูดคุย

 

 

                  จากสรรพนาม นาย ในตอนแรก ก็เปลี่ยนเป็น มึง  จาก ความไม่รู้จัก พัฒนาเป็น ความสนิทสนม จาก รุ่นน้องธรรมดา ก็กลายเป็น คนรู้ใจ  เพียงแค่คืนเดียว...สายสัมพันธ์ก็ถูกก่อตัวขึ้นมา ถักทอแน่นแฟ้นยิ่งกว่าเพื่อนที่รู้จักกันมากว่าสิบปี อาจเป็นเพราะพวกเขาสองคนมีปมในใจบางอย่างคล้ายคลึงกัน เลยทำให้เข้าใจกันก็เป็นได้

 

 

 

 

              หนึ่งคือนกน้อยที่ดูเหมือนจะสามารถโผบินได้อย่างอิสระ แต่ก็ยังคงไร้ที่พักพิง

              สองคือกิ่งไม้แห้ง แม้จะมีหลายคนเวียนเข้ามาหา แต่ก็มักจะเข้ามาหาด้วยต้องการสิ่งตอบแทน ไร้ซึ่งความจริงใจ

              สองคนที่ขาดบางสิ่งบางอย่าง เมื่อโคจรมาพบกัน จึงได้เข้ามาเติมเต็มซึ่งกันและกัน...

 

 

 


             'พี่ มีแฟนปะ? ใครอะ บอกหน่อย บอกหน่อยนะ ...ประโยคธรรมดาเพียงประโยคเดียว กับน้ำเสียงอ้อนๆที่ไม่เคยมีใครมาทำด้วย ทำให้เขาเผลอหลุดยิ้มไปโดยไม่รู้ตัว

 

             'พี่ครับ พี่ไป... ดูหนังกับผมได้มั้ยครับ …แววตาซื่อตรงที่จ้องมาที่เขา น้ำเสียง รอยยิ้ม ไออุ่นจากมือของอีกฝ่าย ทั้งหมดทำให้หัวใจของเขาเต้นระรัว

 

             ' กอดหน่อย นะ …อ้อมกอดอุ่นๆ เต็มไปด้วยมิตรภาพ กับความรู้สึกบางอย่างที่เริ่มก่อตัวขึ้น

 

            ‘เดี๋ยวค่อยให้ก็ได้ เดี๋ยวผมก็กลับมา

 

 

 

 

                …………………………………….เดี๋ยวผมก็กลับมา 

            ........................................................เดี๋ยวผมก็กลับมา 

                 

 

 

 

 


                คำพูดประโยคนั้นยังคงก้องอยู่ในหู สะท้อนไปสะท้อนมาอยู่ในจิตใจ

                มันเป็นถ้อยคำสัญญา ที่อีกฝ่ายไม่มีโอกาสได้ทำ.......

&n